Araba altlarında oradan belki de hiç geçmeyecek fareleri veya kuşları bekleme durumuna geçen, bazen de insanlardan kaçmak için oraya sığınan ürkek kediler var mahallemde. Ama iş yemek aramaya geldiğinde hiç de o kadar ürkek olmuyorlar. Sanki çöp tenekesinde parlak gümüş balıkları, yumuşak tüylü bıldırcınlar varmışçasına, ziyafet öncesi konuklarını karşılayan soylu insanlar kadar mağrur yürüyor çöp konteynırının kenarlarında. Hiç şikâyetçi değil niye beni seven bir apartman sakini yok diye, o gün payına ne düşmüşse yiyecek, hiçbir şey bulamasa ot yer ne var yani. İşte ben böyle kedilere aşık oluyorum, bana göre dünyanın efendisi gibiler. Dünyadaki tüm fareleri tek bir miyavla tek sıra halinde dizecek gücü varmışçasına özgüven sahibi, ama gerçekte her an gözünü kamaştıran far nedeniyle ezilme ihtimali olan bu kediyi sevmeyim de ne yapayım. Acizlik zarafete dönüştürülünce muktedir yapıyor zarafet sahibini.